من آن شمع پریشانم من آن آتش به دامانم
من آن موجود نادانم که می دانم نمی دانم
چو مرغی خانه بر دوشم چو دریا سر به سر جوشم
من آن موجود خاموشم که دور از بزم یارانم
گهی از خویش نالانم گهی افتان و خیزانم
گهی اینم گهی آنم ز خود هر دم گریزانم
جوانی را هدر کردم خوشی از دل بدر کردم
هوای او ز سر کردم تو می گوئی من انسانم؟
"از : گیتی وزیری"