| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
اشتباه آمده ای ! این مسیر رو به فناست کول بارت را بر گیر خسته جان باید رفت ........ رفت و دیگر ننوشت هیچ خاطره ای از گل یاس . رفت و هرگز نگرفت خبر از خانه ء ماه ! کول بارت را برگیر برو ...... فکر را باید شست ... چه از آن رنگ کبود چه از مستی آن نرگس غمازه که بود ...! باید از یاد گذشت از خاطره رد شد بگذر ..... برو ...... بگذر از پس ما مردم مست ما مردم پررنگ برو ......... خانه ات رو به صفاست . کوله بارت برگیر . خسته جان باید رفت . تو در آن موسم گل پشت آن پنجره ء غرق خوشی روی آن تپه ء سرسبز جا داری خانه ات رو به صفاست اشتباه آمده ای ......
باید رفت ..... و دیگر ننوشت هیچ خاطره ای از گل یاس ..........
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
این نوشته برگرفته از داستان " شازده کوچولو ـــ ترجمه احمد شاملو " می باشد قسمت آشنایی شازده کوچولو با روباه لازم می دانم از " ستاره آبی " که این داستان را از سایت " www.avayeazad.com" انتخاب و برایم ارسال کردند صمیمانه تشکر کنم . و امیدوارم اگر کسی از اینجا گذر کرد حتما" این پست را بخواند و پیشنهاد می کنم خواندن این داستان را به هر کس که عمیقا" دوستش دارید توصیه کنید :
روباه گفت: -سلام. ادامه مطلب |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
برای من معلمی یعنی : طفلی باشی که مادر خوابت می کند و به مدرسه می رود و تا درب خانه را بر هم میزند از خواب می پری و زار می زنی و خانم همسایه آشپزی اش را رها می کند و چون مادر کلید خانه را به او داده پیشت می آید و اشکهایت را می زداید اما دستهایش بوی مادر نمی دهد ... برای من معلمی یعنی : خرد سالی باشی که به اجبار زودتر از سنت به مهد می روی و از صبح تا عصر ما بین بچه های بزرگتر از خود نفس می کشی مو هایت را می کشند وسایلت را پرتاب می کنند و تو محکم می ایستی که نه ! کو چک نیستی ! برای من معلمی یعنی : کودکی باشی که با پدر به آموزش و پرورش می روی و مجبوری مثل بچه های اتو کشیده یک گوشه روی صندلی بنشینی و آدمهای بزرگ بزرگ بیایند به اتاق پدرت و حرفهای رسمی بزرگ بزرگ بشنوی و بهترین دوستهایت همکاران پدرت باشند برای من معلمی یعنی : کودک دبستانیی باشی که خودت درس یاد می گیری و می خوانی اما هر بیستی که می گیری می گویند چون بچه ء خانم ناظمه بیستش دادند برای من معلمی یعنی : مادری که ۴ صبح از خواب برمی خیزد غذا می پزد و خانه تمیز می کند و وقتی تو چشمهایت را می گشایی صبحانه ات حاضر است و زودتر از تو از خانه می رود و تو ظهر که می آیی فقط باید غذایت را گرم کنی یعنی ( ایثار او ... ) برای من معلمی یعنی : در صف ایستادن و نگاه کردن به چهره ء شاخصی که پشت میکرفون است سخنران افتخاری مدرسه ات ـــ پدرت ـــ و تو سکوت می کنی و دوستانت هزار و یک سوال مطرح می کنند برای من معلمی یعنی : بچه های یک شهر برای حرف زدن با پدرت سر و دست بشکنند و تو هر گاه چهره ء خسته از کار روزمره اش را نگاه می کنی سخنی جز سکوت نداری برای من معلمی یعنی : حسرت !! نامردهایی که زیر دست تو مرد شدند خوش گذرانهایی که آدم شدند آنهایی که عمری بی تلاش رفتند و بخاطر حرفها و ارشادهای تو یکی دو سال کوشیدند و خوشبخت شدند و و سال کنکور من . و صدای خرش خرش شکستن چیزی نمی دانم دل بود ؟ یا کمرم ؟ و یا غرورم ؟ .... برای من معلمی یعنی : زودتر از سنم بزرگ شدن مرد شدن محکم شدن و یعنی خوش بحال شاگرد هایت ! برای من معلمی یعنی جلوه ای از تو یعنی هر چهارشنبه عصر (ترم ۱) یعنی تالاپ تالاپ قلبم موقع دیدن اتومبیلت جلوی درب خوابگاه با وجود تمام مشغله هایت برای من معلمی یعنی : آموزه های تو یعنی : سر بالا شانه ها عقب قدمها استوار یعنی : زندگی در چارچوب قانونمند آن یعنی جدیت یعنی در اوج شادی فقط یک لبخند ! و در عمق غم فقط سکوت ! برای من معلمی یعنی : افتخار یعنی لذت وقتی می گویند برخوردی شبیه پدر مادرت داری یعنی بالیدن به آنکه : فرزند معلمم ولی باز هم خوش به حال شاگردهایت ! روز معلم را به دو نازنین فرهیخته ام ( پدر و مادرم ) و به همه ء معلمان و به همه ء آنان که لایق نام معلم اند تبریک می گویم . |
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
دستهاش بوی بهار می داد و پیراهنش بوی گل شناسنامه اش صادره از باغهای بی برگ بود ! وقتی آواز می خواند > ماه گهواره ء فرشتگان می شد نسیم همسفر همیشگی اش بود و فقط من و فقط من می دانستم که گلهای روی پیرهنش را از گلستان کودکی اش کش رفته !! از او پرسیدم : بهترین چیز دنیا ؟ صبح بود و باران تازه قطع شده بود البسه ء گیاهان خیس آب بود و برخی گلها صورت خواب آلوده ء خود را با باران بر خاک مانده شستشو می دادند انگشتش را به لبه ء گلبرگی رساند و کمی نگاه داشت قطره شبنمی از روی گلبرگ لیز خورد و به روی انگشتش نشست جلوی چشمانم گرفت و گفت : یک قطره باران ! بهترین چیز دنیا ! و وقتی رفت .... تمام شب تا صبح باران می بارید ...... خدا به خاطر رجوع او ... بهترین دنیا را ... تحفه می داد ..... |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه دهم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
سال سوم دبیرستان بودم آخرای زنگ ورزش بود که امدم طبقه دوم کیفم را برداشتم موقع برگشت روی تخته سیاه کلاس کوچیکهء آخر سالن یه نوشته با خط زیباش جذبم کرد : " کاش می فهمیدی کاش می فهمیدی در خزانی که از این دشت گذشت سبزه ها باز چرا زرد شدند کاش می فهمیدی زندگی محبس بی دیواری ست و عدالت ستم معتدلی ست که درون رگ قانون جاریست " اگر چه بارها در کش کردم اما امروز ...... حتی رگی از قانون هم نیست ..... هر بار که این اعداد نا هنجار را برایت می خوانم : ۱۷ روی ۱۰ ۱۸ روی ۱۰.۵ ........ هر وقت که آن ماهیچهء قرمز الاستیکی که به اندازهء یه مشت بیشتر نیست این طور آزارت میده نمی تونم اونی باشم که تو می خوای من هیچ وقت نفهمیدم چرا اکثر افراد پر مهر رگهای قلبشون مسدوده شاید دلهاشون تاب مهرشونو نداره نمی دونم چرا این چرت و پرتا را می نویسم فقط می دونم به اندازه قلب خودم نگرانی برات دارم با همه اینا از خودت یاد گرفتم که توی بدترین شرایط نماز شکر بگزارم خدایا تو را سپاس!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! |
||
|
+
نوشته شده در شنبه نهم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
دسته دسته می چینم سیمهای آبی سیمهای قرمز سیمهای مشکی پایه پایه وصل می کنم پایهء اول پایهء هفتم پایهء چهار خانه خانه چک می زنم همهء چهارها زمین همهء هشتها یک این یکی ۱۶ تایی ست ۸ زمین ۱۶ یک خط به خط تست می کنم اینجا روشن می شود آن یکی خاموش است زمین ها خاموش یک ها روشن دل به دل کلید می زنم مضطرب نگاه می کنم اوه کار می کند مدارم جواب می دهد با خودم می گویم : " مدار زندگی ام را شاید پله پله نبستم " استادم مهندس"س..." می گفتند : " مهندس کسی نیست که مدار ببندد و جواب بگیرد کسی است که مدار ی را عیب یابی کند > رفع خطا نماید و بعد جواب دلخواه را بگیرد " مدار دلم را چک می زنم ! ای کاش مهندس بودم !
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه ششم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
نگاهی کرد و با لبخند تلخی
جدا شد از من و در را بهم بست شبی طوفان و درد آفرین بود شبی سیراب از باران و رگبار شبی وحشی تر از شبگرد سر مست چراغ نقره فام ماه خاموش شبی پر بغض و پر فریاد و مرموز جدا شد از من و گفت این سخن را " مرا دیگر نخواهی دید بدرود " دلم در سینه می نالید و می گفت " چرا دیر آشنا رفتی چنین زود " و او میرفت و در باغ دل من هزاران غنچه امید پژمرد شبی آید ولی گویند او را " که آن دیوانه عشقت شبی مرد "
از " ایرج ملایری" |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه پنجم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
داشتم درخت می کاشتم کویر شد ... داشتم گل آب می دادم پژمرد ... داشتم ستاره می شمردم ابر شد ... داشتم تو را نگاه می کردم ......... آینه شکست !! (؟) |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه سوم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
می دونی؟ زندگی یک جور معماست !! بعضی معما ها راه حل دارند بعضی معما ها خیلی ساده اند بعضی معما ها پیچیده اند بعضی معما ها اصلا" مطرح می شوند که طرف را ضایع کنند بعضی معما ها هیچ راه حلی ندارند بعضی معما ها ......... معمای زندگی تو چیست؟ من حتی معمای زندگی ام معما بود !!!
|
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه سوم اردیبهشت 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
درباره |
|
من آن موجود نادانم که می دانم نمی دانم چو مرغی خانه بر دوشم چو دریا سر به سر جوشم من آن موجود خاموشم که دور از بزم یارانم گهی از خویش نالانم گهی افتان و خیزانم گهی اینم گهی آنم ز خود هر دم گریزانم جوانی را هدر کردم خوشی از دل بدر کردم هوای او ز سر کردم تو می گوئی من انسانم؟ "از : گیتی وزیری" |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو وبلاگ |
||
شبی با بادهای استخوان سوز
بعضی معما ها ذاتا" سر کاری اند