| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
وقتی بجه ایم ... خیابانها عریض هستند ... ساختمانها بلند و غصه ... مسیر طولانی خانه تا مدرسه است وقتی بزرگ می شویم ... تازه می فهمیم راه مدرسه چه کوتاه بوده و غصه ... فرصت برای پیمودن راههایی است که گاه سالها می روی و نمی رسی تا راه هست ... رسیدن هم هست ... فغان آن گاه که دیگر راه نیست .................
|
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه یازدهم مهر 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
چند فاصله شکست و نیامدی ؟ دیشب نردبان دل تا ماه آسمان هم رفت .... اما ..... کدام قدم توانای صعود بود ؟ کدام خزان بی باغ انار آمد ؟ کدام انار بی یاقوت سرخ ؟ پاییز هست ... رمضان هست ...و دنیا دنیا راه و رسیدن و نرسیدن هست ... اما اما اینبار تو دیگر نیستی ... چون بسیاری دیگر ...... کجاست سکوت پر صدایت ؟ کجاست خانه ء بی خانمانی ات ؟
|
||
|
+
نوشته شده در جمعه هفتم مهر 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
درباره |
|
من آن موجود نادانم که می دانم نمی دانم چو مرغی خانه بر دوشم چو دریا سر به سر جوشم من آن موجود خاموشم که دور از بزم یارانم گهی از خویش نالانم گهی افتان و خیزانم گهی اینم گهی آنم ز خود هر دم گریزانم جوانی را هدر کردم خوشی از دل بدر کردم هوای او ز سر کردم تو می گوئی من انسانم؟ "از : گیتی وزیری" |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو وبلاگ |
||