| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
از ۱۰ نمی شمارد و نه حتی ۵ و یا از۳ قانون می شکند و از ۷ می شمارد ... ۷ ... ۶ ... ۵ ... ................................................... و ۱ انگار خودت با خودت دوئل می کنی ... خودت ... خودت را می بازی و خودت برنده ای از خودت و بعد جلو می روی و نعش خودت را از زمین جمع می کنی و خودت .... خودت را به دوش می کشی و هیچ کس جز خودت ... خودت را نمی فهمد ... .......... هی تو ! آری خودت ! .... خودت را بیاب .......... پ.ن * سلام اولین برف سال !!! |
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم آبان 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
باران ... میزند بوسه به انگشت درخت و نسیم آهسته با سرانگشت به در می کوبد می نشینم آرام .... و به تنهایی خود مرثیه ای می خوانم برگها می گویند : " زیر هشتی در باغ یک نفر سبز شده ... " برگها می گویند : " دار اندام کسی را باران ... بوسه می زد دیشب " باز باران پگاه می زند بوسه به انگشت درخت و نسیم ... آهسته ... با سرانگشت به تنهایی من می کوبد .... " نمی دونم از کیه " |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم آبان 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
بچه که بودیم ... گریه هات قشنگ بود موهای عروسکت را می کشیدم تا هق هق گریه هات بلند بشه ... بعد هم می شستم روبروت و تا لغزش آخرین قطره اشکت را نگاه می کردم ... بچه که بودیم ... خنده هات قشنگ بود واسه خندوندن تو ... مثل یه مترسک پیر بازی می کردم و تو غش غش می خندیدی ... بعد هم می شستم روبروت و تا آخرین لبخندت نگاهت می کردم ... فکر می کنم گریه هام هرگز قشنگ نبود که تو هیچ وقت بلایی سر تفنگم نیاوردی و حتما خنده هام ... قشنگ نبود که تو هیچ وقت برای خندوندنم حتی نقش بازی نکردی ...
|
||
|
+
نوشته شده در شنبه بیستم آبان 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
پــــــــل می زنم از سلام یخ زده ء امروز تـــــــــا خداحافظ گرم فـــــــــــــــردا و در این بین هر چه بادا بـــــــــــاد غرور سنگینم هنوز نقره ای است و محو ( وانفسا بر جز من !! ) امروز آسمان بارانی است ... و شاید حتی آسمان چشمانی هم ! (چشمانی که نمی بینم .. نمی دانم ) بیچاره دل ! که به منطق زندگی محکوم است !! * چرتکه نداز روزهای زندگی شمردن نداره ... |
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه دهم آبان 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
بگذار بنویسم ... بنویسم اینبار... در دنیای پر واژه ء بی صدا در سرزمینی از دل ... که حتی سکوت در بیان ... لکنت می گیرد بگذار من فقط بگویم و تو ضرب گیر ... تو بزن ... بخوان ... برقص آری برقص در هیاهوی درد و عزا ... در ناله هایی از غم ... برقص با آهنگی از زجر آغازش نه انزجار است نه دشوار ... کدام انگشت ... کدام دست ... اولین ساز دل را کوک کرد !!؟ بگو دوباره آغاز است ... بیا آری بخند ... بخند ... کدام غم مگر می ماند ؟ در زمانه ای که شادی ها خاطره نمی سازند ... غصه را راه کجا یابد ؟ دنیا دنیا ... فاصله ها افتاد و کس از غصه ء فاصله ها ... زندگی را زمین ننهاد ... کس در این دنیا بی غصه نماند گریه نکن ... بخند ... بگذار تقدیر در درد بی مرامی اش جان سپارد ... تو بمان ... تو بکوب ... تو برقص ... تو بخوان
|
||
|
+
نوشته شده در پنجشنبه چهارم آبان 1385ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
درباره |
|
من آن موجود نادانم که می دانم نمی دانم چو مرغی خانه بر دوشم چو دریا سر به سر جوشم من آن موجود خاموشم که دور از بزم یارانم گهی از خویش نالانم گهی افتان و خیزانم گهی اینم گهی آنم ز خود هر دم گریزانم جوانی را هدر کردم خوشی از دل بدر کردم هوای او ز سر کردم تو می گوئی من انسانم؟ "از : گیتی وزیری" |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو وبلاگ |
||