| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
ای باد از آن باده نسیمی بمن آور کان بوی شفابخش بود دفع خمارم |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه یازدهم شهریور 1386ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
|
|
|
که می گوید ... سکوت معنا نمی گیرد ؟ ببین ماه را چگونه بی سخن ... ترانه ء نور می خواند نقره گون ... بی ادعا ... خاموش تنگ می گیرد ... شاید دل ... وقتی اشک هست ولی برای لغزشش بر گونه دلیلی نمی یابی اشکهای روی گونه ات نقره ای ماه را تداعی می کند و من صدای سخنان بی ادعایت را از قطره قطره اش می شنوم ... و تو مسکوتی ! |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه چهارم شهریور 1386ساعت توسط پرنیان
|
|
||
|
|
درباره |
|
|
من آن شمع پریشانم من آن آتش به دامانم
من آن موجود نادانم که می دانم نمی دانم چو مرغی خانه بر دوشم چو دریا سر به سر جوشم من آن موجود خاموشم که دور از بزم یارانم گهی از خویش نالانم گهی افتان و خیزانم گهی اینم گهی آنم ز خود هر دم گریزانم جوانی را هدر کردم خوشی از دل بدر کردم هوای او ز سر کردم تو می گوئی من انسانم؟ "از : گیتی وزیری" |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو وبلاگ |
||